Από την 1η Ιανουαρίου 2026 τίθενται σε ισχύ νέες αυξήσεις στις τιμές διοδίων της Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, με το κόστος διέλευσης για επιβατικό Ι.Χ. να ανεβαίνει από 15,40 € σε 15,90 €, αύξηση που επιβαρύνει άμεσα τη μετακίνηση δεκάδων χιλιάδων πολιτών  σε Αιτωλοακαρνανία, Αχαΐα και Ήπειρο.

Παράλληλα οι μεγαλύτερες κατηγορίες οχημάτων, φορτηγά και λεωφορεία, υφίστανται ακόμη μεγαλύτερες χρεώσεις.  

Η ανακοίνωση της ΓΕΦΥΡΑ Α.Ε. προσπαθεί να παρουσιάσει τις αυξήσεις ως «αναπροσαρμογή σύμφωνα με τη σύμβαση παραχώρησης» και μάλιστα προτρέπει σε επιλογή εκπτωτικών προϊόντων για «οικονομικότερες διελεύσεις». Αυτού του είδους το αφήγημα υποβαθμίζει την ουσία: 

η μετακίνηση από αναγκαίο αγαθό μετατρέπεται σε άμεσο οικονομικό βάρος.  

Η πραγματικότητα γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν δούμε το συνολικό κόστος μετακίνησης. Για έναν πολίτη που ταξιδεύει από Αμφιλοχία προς Αθήνα, το συνολικό κόστος των διοδίων προσεγγίζει πλέον τα 45 ευρώ, ποσό που ξεπερνά το κόστος των καυσίμων για την ίδια διαδρομή. Με απλά λόγια, πληρώνεις περισσότερα για να περάσεις δρόμους, παρά για να κινήσεις το όχημά σου.

Αυτό δεν είναι ούτε «τεχνική αναπροσαρμογή» ούτε «συμβατική υποχρέωση».

Αυτό λέγεται αισχροκέρδεια.

Οι εταιρείες που έχουν αναλάβει τους βασικούς οδικούς άξονες της χώρας λειτουργούν πλέον ως μονοπωλιακοί πάροχοι υποχρεωτικής μετακίνησης, μετατρέποντας τις εθνικές οδούς σε μηχανισμό άντλησης υπερκερδών εις βάρος πολιτών, εργαζομένων και επιχειρήσεων. Όταν το κόστος διοδίων υπερβαίνει το κόστος καυσίμου, τότε έχει χαθεί κάθε έννοια αναλογικότητας, κοινωνικής ευθύνης και δημόσιου συμφέροντος.

Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η βαριά πολιτική ευθύνη όσων επιτρέπουν αυτή την κατάσταση, την ανέχονται ή τη βαφτίζουν «αναπόφευκτη».

Αυτή η αύξηση δεν προκύπτει σε κενό πολιτικό χώρο. Αντίθετα, σηματοδοτεί μια κάθετη αποτυχία θεσμικής προστασίας των συμφερόντων της κοινωνίας, καθώς η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι του λαού έχουν αφήσει ανενόχλητους τους παραχωρησιούχους να αυξάνουν αδιαπραγμάτευτα τις χρεώσεις.

Ήδη βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας και Αχαΐας έχουν καταθέσει Κοινή Ερώτηση στη Βουλή — με πρωτοβουλία του Μιλτιάδη Ζαμπάρα και του Ανδρέα Παναγιωτόπουλου — καταγγέλλοντας ότι οι «προκλητικές και δυσβάσταχτες οι συνεχόμενες αυξήσεις στα διόδια» επιβαρύνουν δυσανάλογα τους κατοίκους και δημιουργούν κοινωνικές ανισότητες, μετατρέποντας τις μετακινήσεις σε ένα πρόσθετο φορολογικό βάρος. Στην ερώτηση ζητείται αναδιαπραγμάτευση των αυξήσεων και πάγωμα των διοδίων της Γέφυρας για την προστασία των κατοίκων.  

Η σιωπή άλλων πολιτικών δυνάμεων, περιφερειακών και τοπικών διοικήσεων, δημάρχων και θεσμικών εκπροσώπων της κοινωνίας είναι πραγματικά αξιοσημείωτη. 

Στους σιωπηλούς της υπόθεσης και ο λαλίστατος κατα τ´  άλλα  δήμαρχος μας κος Τουρουνίδης. 

Όταν η καθημερινότητα των πολιτών επιβαρύνεται με τέτοιο τρόπο, η απουσία τεκμηριωμένης και ενεργητικής παρέμβασης δεν είναι απλώς «τεχνική παράλειψη» αλλά έλλειψη πολιτικής βούλησης να υπερασπιστείς τον δημότη σου.

Το επιχείρημα ότι πρόκειται για ετήσια τιμαριθμική αναπροσαρμογή ή ότι οι αυξήσεις είναι «αναπόφευκτες» λόγω σύμβασης δεν αντέχει σε στοιχειώδη οικονομική λογική και κοινωνική ισότητα. Οι πολίτες δεν είναι αριθμοί σε λογιστική κατάσταση. Καλούνται να πληρώσουν ένα «χαράτσι μετακίνησης» που με το πέρασμα του χρόνου τείνει να καθιερωθεί ως κανονικότητα,  χωρίς να υπάρχει αναλογική αντισταθμιστική ωφέλεια στην ποιότητα των υπηρεσιών ή στη μείωση των κόστους ζωής.  

Εάν στόχος της πολιτείας είναι να χτίσει μια βιώσιμη κοινωνική και οικονομική πολιτική, πρέπει να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση σε τρία επίπεδα:

πρώτον, να αναδειχθεί με στοιχεία και επιχειρήματα η βαριά επιβάρυνση που προκαλείται στην καθημερινότητα των πολιτών, ειδικά στις περιοχές που επηρεάζονται δυσανάλογα από τέτοιες χρεώσεις.

δεύτερον, να ασκηθεί πίεση για αναθεώρηση των συμβάσεων παραχώρησης με κριτήριο τη μείωση του κόστους των διοδίων και όχι την ετήσια επιβάρυνση των χρηστών.

τρίτον, να ζητηθεί δημόσια και τεκμηριωμένα από την κεντρική διοίκηση η στήριξη συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων (κατοίκων, επαγγελματιών, καθημερινών μετακινούμενων) μέσα από θεσμικές παρεμβάσεις που θα καταστήσουν την μετακίνηση προσιτή και δίκαιη.

Η μετακίνηση αποτελεί βασικό στοιχείο της καθημερινότητας, της εργασίας, της εκπαίδευσης, της υγείας και της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Όταν αντιμετωπίζεται ως πηγή υπερκερδοφορίας εις βάρος των χρηστών, απομακρυνόμαστε από την έννοια της κοινωνικής πολιτικής και εισερχόμαστε στον χώρο της κερδοσκοπίας. 

Το ζητούμενο είναι απλό: μείωση, όχι αυξήσεις, όταν ήδη επιβαρύνονται οι πολίτες.