Τα τελευταία χρόνια, κάποιοι δείχνουν να θεωρούν ότι η Αμφιλοχία και τα χωριά της είναι ένας απέραντος χάρτης όπου μπορούν να καρφώνουν ενεργειακά έργα κατά βούληση.

Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια: εδώ δεν έχουμε απλά “εκτάσεις”. 

Έχουμε πατρίδες. Έχουμε ανθρώπους που ζουν, εργάζονται, παράγουν, επιστρέφουν στα πατρικά τους, τιμούν τις ρίζες τους και συμμετέχουν, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά, στη ζωή του τόπου.

Αυτός ο τόπος έχει ήδη περάσει δύσκολα. Τη δεκαετία του ’60 πλήρωσε ακριβά και χωρίς κανένα όφελος τα μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα: οικονομίες διαλύθηκαν, χωριά άδειασαν, οικογένειες πήραν τον δρόμο της μετανάστευσης. Και παρ’ όλα αυτά, οι πληγές του τοπίου επουλώθηκαν αργά, σχεδόν πείσμονα.

Οι πλαγιές πρασίνισαν, η λίμνη Καστρακίου απέκτησε μια άγρια ομορφιά, διαδρομές και μονοπάτια που θα μπορούσαν να στηρίξουν έναν νέο, ήπιο τουρισμό έμειναν αναξιοποίητα, δίνοντας χώρο στην άγρια ζωή να επιστρέψει.

Και σαν να μη μάθαμε τίποτα από το παρελθόν, ετοιμαζόμαστε να ξανανοίξουμε την ίδια πληγή.

Αντλησιοταμιεύσεις, αιολικά πάρκα γίγαντες, παρεμβάσεις σε κορυφογραμμές που μέχρι σήμερα αποτελούν τον φυσικό θησαυρό της περιοχής.

Δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο έργο. Μιλάμε για έναν συνολικό σχεδιασμό που απειλεί να μετατρέψει τον τόπο μας σε ενεργειακό “δοχείο” χωρίς στρατηγική, χωρίς σεβασμό, χωρίς συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών.

Η υπόθεση του νέου αιολικού πάρκου, με δεκάδες ανεμογεννήτριες σε κομβικές κορυφογραμμές, δεν αποτελεί πρόταση ανάπτυξης. 

Συνιστά απειλή. 

Και για να είμαστε ακριβείς, η περιβαλλοντική μελέτη που έχει κατατεθεί είναι τόσο επιφανειακή, τόσο ασαφής και τόσο “επικολλημένη” από διαφορετικές περιπτώσεις, που μοιάζει περισσότερο με προσχέδιο παρά με τεκμηρίωση για έργο τέτοιου συντελεστή επιβάρυνσης.

Οι συνέπειες;

Σοβαρές και πολυεπίπεδες: στη γεωργία, στην κτηνοτροφία, στον τουρισμό, στα μονοπάτια, στην πολιτιστική κληρονομιά, στην ίδια την ταυτότητα του τόπου.

Ποιος θα έρθει να περπατήσει όταν η κορυφογραμμή θυμίζει βιομηχανική ζώνη; Ποιος θα επενδύσει στον πρωτογενή τομέα όταν η γη πριονίζεται από έργα βαρέος τύπου, σε μια περιοχή με βιομηχανικούς “καθρέπτες” και “σεσουάρ”.

Την ίδια ώρα, περιοχές μοναδικής αξίας μένουν στην αφάνεια. Είναι προκλητικό: έχουμε υλικό για να χτίσουμε τουριστικό προϊόν πρώτης γραμμής και συζητάμε πώς θα φορτώσουμε τις κορυφές μας με μέταλλο.

Ο τόπος μας δεν πρόκειται να ξαναγίνει Ιφιγένεια.

Δεν είμαστε εδώ για να πληρώνουμε το τίμημα των έργων που εξυπηρετούν άλλους.

Είμαστε εδώ για να απαιτήσουμε σχεδιασμό που φέρνει ανάπτυξη στην περιοχή μας και συγκράτηση των ανθρώπων μας, όχι άλλες απώλειες.

Γι’ αυτό θα πρέπει:

Μόνιμοι κάτοικοι, απόδημοι, επαγγελματίες, κτηνοτρόφοι, αγρότες, νέοι, άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο μαζί με τον Δήμο και όλους τους φορείς σε κοινή  συστράτευση για να αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς τους σχεδιασμούς.

Για να αναδείξουμε αυτά που όντως αποτελούν το συγκριτικό μας πλεονέκτημα:

τη φυσική μας ομορφιά, την παραγωγική μας βάση, τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη λίμνη, τον Αμβρακικό, τα μονοπάτια, το πολιτιστικό μας βάθος.

Η αληθινή πρόοδος δεν έρχεται με άναρχες επενδύσεις που αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένα τοπία.

Η αληθινή πρόοδος έρχεται με σχέδιο, με σεβασμό, με σοβαρότητα.

Και το κυριότερο έρχεται όταν ένας τόπος αποφασίζει ότι δεν θα αφήσει κανέναν να τον καθορίσει χωρίς τη δική του συμμετοχή.

Ο Βαλτινός